Woord van de voorzitter

(Laatste) Woord van de voorzitter

December, de maand van de terugblikken, de top-zoveels, de eindejaarsspeeches, de grote opruimacties. Een altijd roerige maand met haar korte dagen, vroege donkerte, feestelijkheden, maar ook afsluitingen. Deze december valt ook samen met mijn laatste weken als voorzitter van het NtVP-bestuur. Partir c’est mourir un peu…

Nu mijn periode in het bestuur erop zit, merk ik dat ik met meer dan één gevoel terugkijk: met trots, dankbaarheid en een tikje weemoed. Want het waren bijzondere jaren, waarin ik van heel dichtbij heb mogen meemaken hoe ons vakgebied en onze vereniging zich bleven ontwikkelen. En vervelen heeft het geen moment gedaan.

Inhoudelijk is er in het psychotraumaveld veel in beweging geweest. We hebben verdere stappen gezet in de optimalisering van bestaande, wetenschappelijk bewezen behandelingen. Richtlijnen werden vernieuwd, aangescherpt en soms stevig bediscussieerd, zoals dat hoort in een levendig vakgebied. Ook de aandacht voor diversiteit en inclusiviteit kreeg steeds meer een vanzelfsprekende plek. Dat vraagt blijvend om reflectie: op wie we behandelen, hoe we behandelen en welke aannames we daarbij (soms ongemerkt) meenemen. De onlangs gegeven Cultural Formulation Interview workshop was daar een heel concrete uitwerking van.

Wat mij altijd is bijgebleven, is hoe essentieel de kruisbestuiving tussen wetenschap en praktijk blijft. Onderzoek zonder praktijk verliest haar klinische relevantie, praktijk zonder wetenschap haar basis. De NtVP is bij uitstek een plek waar die werelden elkaar ontmoeten. Dat we daarin een verbindende rol kunnen spelen, is iets om zuinig op te zijn – en om af en toe ook een beetje trots op te zijn.

Ook binnen de vereniging zelf is er het nodige gebeurd. We hebben gezocht naar betere manieren om met elkaar te communiceren en kennis uit te wisselen, passend bij de uiteenlopende wensen van onze leden. Daarnaast is er hard gewerkt aan verdere professionalisering van onze processen. Niet omdat we zo van procedures houden, maar omdat ze helpen om ideeën daadwerkelijk van de grond te krijgen. Ambities zijn tenslotte prachtig, maar het is nóg mooier als ze werkelijkheid worden.

En over ambities gesproken: er staat veel moois op stapel. Het komende jaarcongres, waarin alle kleurschakeringen van ons psychotraumalandschap centraal staan, belooft een inspirerende ontmoeting te worden. Daarnaast zijn er nieuwe lezingen en SIG-activiteiten in de maak die uitnodigen tot verdieping, uitwisseling en, minstens zo belangrijk, ontmoeting. Om goed aan te blijven sluiten bij wat nodig en wenselijk is, moeten we blijven weten wat er leeft onder jullie, onze leden. Daarom nodigen we jullie van harte uit voor de ALV op woensdag 28 januari. Een moment om terug te blikken, vooruit te kijken en met elkaar in gesprek te gaan.

Tot slot: dank voor de jaren waarin ik zo van dichtbij onderdeel mocht zijn van deze fijne vereniging. Ik kan het iedereen aanraden: neem die kans om mee te denken, mee te doen en mee te bouwen. Aan de NtVP, aan ons vakgebied en aan een gemeenschap van collega’s die allemaal, ieder op hun eigen manier, bevlogen zijn door psychotrauma. Ik geef dankbaar, trots en met een beetje weemoed dus, maar vol vertrouwen de voorzittershamer door aan Anke Witteveen voor een mooie nieuwe periode.